میعادگاه

گل عشق را در دست ميگيرم و هي زير لب زمزمه ميکنم دوسم داره دوسم نداره... با ترس تک تک گلبرگهارا يواش يواش ميکنم و همچنان زمزمه ميکنم... براي ادامه دادن مردد هستم ولي نه!!!! ميترسم!!!!!!!!! چشمهايم را بسته نيت ميکنم"دوسم داره" و همه ي گلبرگ ها رو يهو ميکنم.

*دوست دارم پری* 

 هرگز چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد گريان نکن 

کاشکي بدوني چشمات و به صدتا دنيا نميدم يه موج گيسوي تورو به صدتا دريا نميدم

* 

مي شه بعضي ها رو مثل اشک از چشمات بندازي.... اما نمي توني جلوي اشکي رو بگيري که با رفتن بعضي ها از چشمات جاري مي شه......

* 

 دوستش مي دارم چرا که مي شناسمش به دوستي و يگانگي هنگامي که دستان مهربانش را به دست مي گيرم تنهايي غم انگيزش را در مي يابم و انگاه در مي يابم که مرا ديگر از او گريزي نيست

* 

*  

 ميدونستيد که هيچ بلور برفي شبيه اون يکي نيست؟مثل اثر انگشت آدمها...يکبار تو کوه يکي از بچه ها زير برف بهم گفت:انگار فرشته ها نشستند اون بالا و دارن اينارو قالب ميزنند! هر وقت برف مياد يادش م? افتم...بعضي حرفها چقدر تو ذهن آدما ميمونه

* 

 شكايت نمي كنم ، اما ايا واقعا نشد كه درگذر همين هميشه بي شكيب ، دمي دلواپس تنهايي دستهاي من شوي؟ نه به اندازه تكرار ديدار و همصدايي نفسهامان ! به اندازه زنگي ..... واقعا نشد؟؟؟؟

* 

 تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه ي همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را در دست تو ديد

غضب الوده كرد نگاه

و تو رفتي و هنوز

سالهاست كه در گوش من ارام ارام

خش خش گام تو تكرار كنان

مي دهد ازارم

و من انديشه كنان

غرق اين پندارم

كه چرا

خانه ي كوچك ما

سيب نداشت

* 

دوسِت داشتم ولي هرگز نگفتم نگفتــم تـا ز چشــــم تـو نيفتـم نگفـتـم تــا نــدوني عاشـــقم مــن نـدوني بعــدِ تــو از پـا مي افتـم خيــال کـردم اگـــه روزي بـــدوني مي ري شعر جدايي رو مي خـوني مي ري تنها ميشم با بغض و گـريه تــوي شهــــر و ديـــار بي نشــوني

* 

نديدي چشمهايم زير پايت جان سپرد آخر گلويم از صداي، هاي هايت جان سپرد آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد آخر نمي داني و مي دانم كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است بخوان شعرم كه شعرم در هوايت جان سپرد آخر

*

چشم در راه كسي هستم كوله يارش بر دوش ، آفتابش در دست خنده بر لب ، گل به دامن ، پيروز كوله بارش سرشار از عشق ، اميد آفتابش نوروز باسلامش ، شادي در كلامس ، لبخند از نقس هايش گُل مي بارد با قدم هايش گُل مي كارد مهربان ، زيبا ، دوست روح هستي با اوست

*

 اي سر آغازهمه خوبي ها مينويسم از تو تو که سر سبز ترين منظره ايي تو که سر شارترين عاطفه ايي برترين خواهش و احساس نياز وبدان تا به ابد دوستت ميدارم دوستت ميدارم از زمين تا بخدا از همين نقطه ي خاکي تا عرش

*

آنکه مي‌خواهد روزي پريدن آموزد، نخست مي‌بايد ايستادن، راه رفتن، دويدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمي‌کنند

darya hesadat mikone be abiye sorkhe cheshat

shab ba hezar gitare sorkh miyad be dombale sedat

khone hameye setareha jangale sorkhe zire pat

tanore sorkhe daste man tarane mipaze barat

asemone khakestari aftabi mishe be havat

bahare del nazoke man manam ke miabaram be jat

ke mesle shabnam michekam ghatre ghatre roye labat

bose bar angoshte toam mesle ye halgheye tala

gheibate to marge seda khod soziye shaparaka

boye to boye gandome ziyafate sofreye ma

gol ghazale hafeze ma neshaste beine mano to

akhare beite kohnegi avale har kalame to

 چشم، چشم، دو ابرو، نگاه من به هرسو

  پس چرا نیستی پیشم، نگاه خیس تو کو

گوش گوش دوتا گوش، دودست بازیه آغوش

بیا بگیر قلبمو، یادم تو را فراموش

چوب، چوب، یه گردن، جایی نری تو بی من

دق میکنم میمیرم، اگه دور بشی از من

دست، دست، دو تا پا، یاد تو مونده اینجا

یادت میاد که گفتی بی تو نمیرم هیچ جا

من، من، یه عاشق، همون مجنون سابق

من، من، یه عاشق، همون مجنون سابق 

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!! 

• از کشت عمل بس است یک خوشه مرا		در روی زمین بس است یک گوشه مرا
  تا چند چو کاه گرد خرمن گردیم		چون مرغ بس است دانه‌ای توشه مرا

•  

• دوشینه فتادم به رهش مست و خراب		از نشه‌ی عشق او نه از باده‌ی ناب
  دانست که عاشقم ولی می‌پرسید		این کیست، کجایی است، چرا خورده شراب

•  

• تا قبله‌ی ابروی تو ای یار کج است		محراب دل و قبله‌ی احرار کج است
  ما جانب قبله‌ی دگر رو نکنیم		آن قبله مارست گر چه بسیار کج است

•  

• فرموده خدا بزرگی آیین من است		تمکین شهان ز فر تمکین من است
  فرمانده‌ی اختران به صد جاه و جلال		فرمان بر شاه ناصرالدین من است

•  

• این دل که به شهر عشق سرگشته‌ی تست		بیمار و غریب و در به در گشته‌ی تست
  برگشتگی بخت و سیه روزی او		از مژگان سیاه برگشته‌ی تست

•  

• آمد مه شوال و مه روزه گذشت		و ایام صیام و رنج سی روزه گذشت
  صد شکر خدا را که روزی روزه‌ی ما		گاهی به غنا و گه به دریوزه گذشت

•  

• تا دل به برم هوای دل‌بر دارد		افسانه‌ی عشق دل‌بر از بر دارد
  دل رفت ز بر چو رفت دلبر آری		دل از دل‌بر چگونه دل بر دارد

•  

• زلفین سیه که در بناگوش تواند		سر بر سر هم نهاده بر دوش تواند
  سایند سر از ادب به پایت شب و روز		آری دو سیاه حلقه در گوش تواند

•  

• از هر دو جهان مرا مقید کردند		وان گه به مدیح شه مقید کردند
  این نامه که مدح ناصرالدین شاه است		ترتیب وی از خط محمد کردند

•  

• یک عمر شهان تربیت عیش کنند		تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند
  نازم به جهان همت درویشان را		کایشان به یکی لقمه دو صد عیش کنند

زندگي مثل پيانو است، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها. اما زماني مي توان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي

به خلوتگاه تنهاییت دوباره خواهم آمد،

و خواهم شکست

سکوت تنهاییت را و تو را با خود

به تجلی گاه روشنی می برم

به جایی که احساس آئینه قابل لمس باشد

به جایی که سکوت معنای همه ی حرفهای ناگفته است

به دوردستها

به دیاری که آدمها زیر سنگینی کوله بار خیانت

 بی صدا ،نشوند.....

به دیاری که همه تن پوشی از صفا

 به همراه دستاویزی از راستگویی به تن

کنند و در دشت وسیع صداقت همراه با رقص واژه ها

و با ترانه سکوت

به دلبری دلهای عاشق بروند

 و از آنجا همگام با هم به دیار تو می آئیم .

تو ای تنها واژه معلوم ...........

تو پاييز اومدي و دلم  رو روشن كردي

تو پاييز رفتي و تنهام گذاشتي

اما پاييز با تموم دلگيريش منو تنها نذاشت

پاييز رو دوست دارم چون بوي بارون رو ميده

بوي وفا رو ميده يادم مياره كه بي وفايي آخر دنيا نيست 

پاييز بهم ميگه تو اين فصل بايد خودمو از نامهربونيا پاك كنم

به فكر آسمون آبي بهاري باشم كه داره  مياد

********************************

وقتي دل ميگره چيكارش بايد كرد ؟ چه جوري بايد بهش حالي كرد كه همش دروغ بوده ...

چه جوري بايد بهش گفت فقط سرگرمي بوده همين و بس حالا اون ديگه اين سرگرمي رو نمي خواد...

اي دل تنهاي من بايد باور كني كه از اول هم تو رو نمي خواست ...

بايد باورت بشه كه اونم يكي بود مثل بفيه ...

ديگه دلم هيچ چيز و هيچ كس رو نمي خواد...

دلم واسي دل خودم مي سوزه...

خيلي سخته تو ماه مهر دلت تنها بشه...

چقدر بده دلت واسي خندهاي بي بهونه تنگ بشه...

خيلي خيلي سخته واسي كسي كه يه زماني  سنگ بود اما حالا هر لحظه خورد ميشه ...

خيلي نامردي دل كسي رو شكو ندن...

اما اين انصافه كه دل كسي رو بشكوني بازيش بدي بعد بري دنبال كارت...

****************

چقدر سخت است گل آرزوهايت را در باغ ديگري ببيني و هزار بار در خودت بشكني و آن وقت آرام زير لب بگويي گل من باغچه ي نو مبارك

که بودیم نبودیم کسی                       کشت مارا غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند                     خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آنیینه بدانیم چو هست                   نه در آن وقت که اقبال شکست

دنيا را بد ساخته اند

كسي كه دوست داري تورا دوست نمي دارد...

كسي كه تورا دوست دارد تو دوستش نمي داري...

اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد...

به رسم و آيين هرگز بهم نمي رسند...

و اين رنج است!!!

ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است

این شب ها
چشم های من خسته است
گاهی اشک ، گاهی انتظار
این سهم چشم های من است

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

صدای جیر جیرک ها به گوش می رسد
سکوت را نوازش می دهند
و جای خالی آدم های شب نشین را
با نگاهی معصومانه پر می کنند

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

۲- زمانی که برای نخستین بار همسرتان را دیدید و عاشقش شدید را به یاد بیاورید و نامه عاشقانه‌ای برایش بنویسید و طی آن جزئیات آن خاطره را برایش بازسازی نمایید.

۳- داخل اتومبیل همسرتان یادداشتی بگذارید که روی آن نوشته شده : «عشق توست که چرخ های دنیا را می چرخاند».

۴- وقتی در هوای سرد با هم قدم می زنید کت تان را درآورده و بر روی شانه هایش بیندازید.

۵- به او بگویید با تمام افرادی که تاکنون دیده اید تفاوت چشم گیری دارد. این موضوع در روابط تان تحوّل شگفت انگیزی به وجود خواهد آورد.
(یک زن خوب، الهام بخش مرد است. یک زن فوق العاده، نظر مرد را جلب می کند، یک زن زیبا، مرد را شیفته خود می کند. یک زن دل سوز، قلب مرد را می رباید…)

۶- به پاس قدردانی از زحماتش، دستش را ببوسید.

۷- فکر کنید که دیگر محبوب تان را نخواهید دید و پس از آن نامه عاشقانه بلندبالایی برایش بنویسید و به او بگویید او و عشقش برای شما چه معنا و جایگاهی دارد.

۸- در کمد لباس هایش عطر بپاشید.

۹- اگر دلتان می خواهد احساساتی برخورد کند، شما نیز با او احساساتی تر باشید.

۱۰- زمان، دل های شکسته را درمان می کند!

۱۱- به نقطه ضعف های همسرتان پی ببرید و زمانی که بین شما مشکلی پیش می آید، انگشت روی آنها نگذارید.

۱۲- دفترچه ای از حوادث جالبی که برایتان رخ داده است درست کنید و زمانی که او نیاز به کمی تجدید روحیه و تفریح دارد آن را در اختیارش بگذارید.

۱۳- همین امشب به هنگام صرف شام در دهان همسرتان لقمه بگذارید.

۱۴- با او مانند یک انسان رفتار کنید نه یک شیء.

۱۵- با او به عنوان مهم ترین شخصیت دنیا برخورد کنید.
(در صورتی که با افرادی که دوستشان دارید هم دردی کنید، آنها بیشتر مجذوب شما می شوند).

۱۶- برای حفظ سلامتی اش از هیچ کاری دریغ نکنید.

۱۷- وقتی روز بدی را پشت سر گذاشته اید سرتان را روی شانه های او بگذارید و یک دل سیر گریه کنید.

۱۸- با همدیگر از فرزندانتان مراقبت کنید.

۱۹- هرگاه می خواهد از خانه خارج شود تا جلوی در خانه دنبالش رفته و او را بدرقه کنید.

۲۰- هرگاه یک مشاجره لفظی بین شما پیش آمد زود همه چیز را فراموش کنید.

“با عشق به زندگیتان جان ببخشید.”